شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۴۴

به تعین اگرچه اشخاصند به حقیقت نه عام و نه خاصند همه همدرد همدگر باشند هر چه باشد به پای هم باشند هر که همدرد دردمندان نیست گوئیا از شمار ایشان نیست درد دل دارم و دوا این است درد می‌نوشم و شفا این است ذوق رندی ما ز مستان جو مستی می‌ز می‌پرستان جو تا ز سر وجود آگاهم محرم راز نعمت اللهم