شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۴۷

همه عالم حجاب و عین حجاب غیر او نیست این سخن دریاب دفتر کاینات می‌خوانم معنیش حرف حرف می‌دانم شانه را گر هزار دندانه است یک حقیقت هویت آن است گر بگویم هزار یک سخنست یوسفی را هزار پیرهن است ظلمت و نور هر دو یک ذاتند گرچه اندر ظهور آیاتند ور ظهور است این منی و توئی به مسما یکی به اسم دوئی آنکه انسان کاملش نام است نزد رندان چو باده و جامست نوش کن جام می‌که نوشت باد خم می‌دائما به جوشت باد ساغر می‌مدام می‌نوشم خلعت از جود عشق می‌پوشم ما خراباتیان سرمستیم در خرابات عشق پابستیم می‌و جامیم و جان و جانانه شاه و دستور و کنج ویرانه شیخ مرشد جنید بغدادی مصر معنی و مشق دلشادی