شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۶

گرنه‌ای باطل بیا و حق پرست از مقید بگذر و مطلق پرست حق وجود است و یکی می‌دانمش گر چه باطل را عدم می‌خوانمش چون یکی اندر یکی باشد یکی در وجود آن یکی نبود شکی یک وجود است و کمالش بی‌شمار در دو عالم آن یکی را می‌شمار زوج از تکرار فرد آمد پدید این سخن از ما به جان باید شنید زوج عالم دان و آن الله فرد یک حقیقت خواه زوج و خواه فرد فرد مطلق شد مقید در ظهور گاه ظلمت می‌نماید گاه نور نور مطلق از ظهور وی بود ور نه اینجا نور و ظلمت کی بود جامی از می‌پر ز می‌بستان بنوش شادی رندان و سرمستان بنوش قول ما حق است از حق می‌شنو گه مقید گاه مطلق می‌شنو