شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۸۱

دیدیم خیال موج و دریا نقشی است بر آب دیده ما بر پرده چشم ما سوی الله نقشی است خیال بسته والله نقاش نگر که نقش بسته با نقش خوشش خوشی نشسته یک عین بود بسی مظاهر عینی به مظاهر است ظاهر ذاتش بنمود در مرایا صورت بستند جمله اشیا فیاض به فیض اقدس‌ای جان فرموده تعینات اعیان اعیان در علم ثابتانند بالذات بدانکه عین ذاتند هر عین به تو عیان نماید اسمی چو نقاب برگشاید مجموع صفات او نسب دان انساب همه از او فرو خوان بحر است و حباب و موج و جو چار هر چار یکی بود به ناچار هر فیض خوشی از این فیوضات فتحی است که بخشدت فتوحات جامی به کف آر تا توانی می‌نوش ز خم خسروانی می‌نوش به ذوق در سحر گاه شادی روان نعمت‌الله