شاه ولی ا

شاه ولی ا. [ وَ لی یُل ْ لاه ] (اِخ ) دهلوی ملقب به ابوعبداﷲ وی در سال ١١٨٠ هَ . ق . بدنیا آمد. مردی فقیه و اصولی، محدث و مفسر و دارای تألیفهای بسیار بود او راست : ازالة الخفاء. القول الجمیل فی بیان سواءالسبیل . عقدالجید فی احکام الاجتهاد و التقلید و غیره . (از معجم المؤلفین ج ٤ ص ٢٩٢).

شاه ولی ا. [ وَ لی یُل ْ لاه ] (اِخ ) از عالمان کلام و حدیث هند بود. شبلی نعمانی می نویسد: وی بروز چهارشنبه چهارم شوال ١٢١٤ هَ . ق . در دهلی بدنیا آمد. نام تاریخی وی عظیم الدین است . در پنجسالگی داخل مکتب شد و در چهارده سالگی ازکتب درسی فراغت یافت و سپس شروع بتدریس کرد. او مدت دوازده سال بتدریس اشتغال داشت و در سال ١٢٤٣ هَ . ق . عازم زیارت بیت اﷲ شد دو سال در حرمین توقف کرد و در اینمدت با علمای آنجا اکثر در علم حدیث که هدف و منظورش بود به افاده و استفاده مشغول بود تا در سال ١٢٤٥ هَ . ق . به وطن خویش بازگشت . شاه ولی اﷲ کتابی بعنوان علم کلام تصنیف نکرد و از این رو او را در زمره ٔمتکلمان بشمار نمی آورند لیکن کتاب معروف او «حجة اﷲالبالغة» که در آن حقایق و اسرار شریعت بیان شده است در حقیقت لب و لباب علم کلام میباشد. (تاریخ علم کلام تألیف شبلی نعمانی ص ٨٥ ببعد ترجمه ٔ فخر داعی ).