شاوی

شاوی . (اِخ ) ابوالقاسم بن دری . شاوی الاصل و ساکن مکناس از قراء و شاعر و نویسنده بود. در سال ١١٥٠ هَ . ق . درگذشت . از آثار اوست : حفظالامانی در شرح جعبری . شرح الهمز و الکنز و الحرز. (از معجم المؤلفین ج ٨ ص ٩٩).

شاوی . (اِخ ) سلیمان بن عبداﷲ شاوی عبیدی حمیری بغدادی . مردی ادیب و سیاستمدار بود. در بغداد بدنیا آمد و در سال ١٢٠٩ هَ . ق . درگذشت . از آثار اوست : نظم القطر ابن هشام در نحو. سکب الادب علی لامیة العرب . (از معجم المؤلفین ج ٤ ص ٢٦٧).

شاوی . [ ] (اِخ ) یحیی بن محمدبن محمدبن عبداﷲبن عیسی نابلی، معروف به شاوی و ملقب به ابوزکریاء. از اهل جزایر و تحصیلاتش در آنجا بود و در سال ١٠٣٠ هَ . ق . بدنیا آمد و در سال ١٠٩٦ هَ . ق . در قاهره درگذشت . مردی متکلم و شاعر بود از آثار اوست : نظم لامیه در اعراب اسم جلالت و شرح آن . شرح تسهیل ابن مالک و جز آن . (از معجم المؤلفین ج ١٣ ص ٢٢٧).