شاکری

شاکری . [ ک ِ ] (ص نسبی ) منسوب است به شاکر که قبیله ای است به یمن از همدان و ایشان اولاد شاکربن ربیعةبن مالک اند. (از منتهی الارب ).

شاکری . [ ک َ /ک ِ ] (معرب، اِ) شاکر. معرب چاکر فارسی باشد و آن بمعنی مزدور و خادم است . (از منتهی الارب ) (دهار) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس ) (از آنندراج ). ج، شاکریة. (از اقرب الموارد). رجوع به شاکر و چاکر شود.