شاکورد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شاکورد. [ شاک ْوَ ] (اِ) هاله و خرمن ماه که شایورد و شادورد نیز گویند. (ناظم الاطباء). شابورد. (برهان قاطع). شادورد. (جهانگیری ).شادورد. شایورد. (برهان قاطع). رجوع به شایورد شود. ◄ خوابگاه . (ناظم الاطباء). ◄ تخت پادشاهی . (ناظم الاطباء). شادورد. (برهان ). ◄ (اِخ ) گنج هفتم است از جمله ٔ هشت گنج خسروپرویز. (ناظم الاطباء). شادورد. شایورد. (برهان ). ◄ (اِ) نام نوایی از موسیقی . (ناظم الاطباء). شادورد. (برهان ). شایورد. رجوع به کلمه ٔ آهنگ شود.