شایبة

(یِ بَ یا بِ) [ ع. شائبة ] (اِ.)<BR>۱- عیب، آلودگی.<BR>۲- شک، گمان.<br>

(یِ بَ یا بِ) [ ع. شائبه ] (اِ.) ۱- عیب، آلودگی. ۲- شک، گمان.

شایبة. [ ی ِ ب َ ] (ع ص ) شائبة. مؤنث شائب و شایب و اشیب بمعنی زن موی سپید. (از اقرب الموارد). و رجوع به شائب و شائبة شود. ◄ (اِ) آمیزش و آلودگی . (منتهی الارب ). چرکی و زشتی . (شمس اللغات ). ج، شوایب . ◄ شک و شبهه و گمان و احتمال . (ناظم الاطباء) : و نقاب شایبه ٔ وحشت و نفاق از چهره ٔوفاق برانداخته آید. (جهانگشای جوینی ). و در تداول عامه گویند: بدون شایبه یعنی بدون شک و شبهه . (از ناظم الاطباء). پاک و پاکیزه . ◄ آفت و آسیب .(ناظم الاطباء). رجوع به شائب و شائبة و شایب شود.

شک، گمان آلایش، آلودگی، ریا عیب، نقص، نقصان