شایع

شایع. [ ی ِ ] (ع ص ) مأخوذ از شائع تازی . بمعنی بهره ٔ بخش ناکرده . (ناظم الاطباء). بهره ای که جدا نشده است از حصه ٔ دیگران . مشاع . (یادداشت مؤلف ). ◄ ظاهر و فاش و آشکارا. منتشر و معروف . چیزی که همه کس آن را داند و بر وی مطلع باشد. (ناظم الاطباء) : و حال علو همت و کمال بسطت ملک او از آن شایعتر است که در شرح آن به اشباع حاجت افتد. (کلیله و دمنه ). و ذکر این معنی از این شایعترست . (کلیله و دمنه ). و اجتهاد او در عالم شایع باشد. (کلیله و دمنه ). ... صیت سایر و ذکر شایع یابد. (سندبادنامه ص ٨). انعام او درباره ٔ اهل علوم و اصحاب هنر شایع و مستفیض . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٢٠٦). رجوع به شائع شود. ♦ خبر شایع ؛ پراکنده و فاش . خبری مستفیض . ◄ عام و شامل عموم شونده . (تتبعات مینوی بر کلیله ص ١٤٥) : سوم آنکه مالش اصحاب مکر و فجور و قطع اسباب ایشان راحتی شامل و منفعتی شایع را متضمن است . (کلیله و دمنه چ مینوی ص ١٤٥). ◄ مورد قبول همگی . (تتبعات مینوی بر کلیله ص ٣٨٦) : آنکه اصلی کریم و ذات شریف دارد و جمالی رایق و عفافی شایع. (کلیله چ مینوی ص ٣٨٦).