شب فروز

شب فروز. [ ش َ ف ُ ] (نف مرکب ) شب افروز. که شب فروزان شود : یکی گفتش ای کرمک شب فروز چه باشد که پیدا نیایی به روز. سعدی . رجوع به شب افروز شود.