شب گل

شب گل . [ ش َ ب ِ گ ُ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) رسم است که در موسم بهار دو ساعت قبل از صبح که وقت شکفتن گل است به سیر گلزار میروند. و در چراغ هدایت نوشته که شبهای ایام بهار را «شب گل » گویند. چرا که در ایام بهار تمام گلها بشکفد و مردم در آن ایام سیر کنند. (از بهار عجم ) (آنندراج ). شب مهتاب در فصل گل سرخ که مردم به گشت گلزار میروند. (فرهنگ نظام ) : خط شبرنگ برون زان لب گل می آید مژده ای باده پرستان شب گل می آید. مفید بلخی . عندلیبان چه بلا شور و فغانی دارند بی تو بوی شب خون از شب گل می آید. مفید بلخی .