شب
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(شَ) [ په. ] (اِ.) زمانِ بین غروب خورشید تا سپیده دم. ؛ ~ قدر شبی در ماه مبارک رمضان که در آن قرآن بر پیامبر (ص) نازل شد. تاریخ دقیق آن معلوم نیست لذا شبهای هفدهم، نوزدهم، بیست ویکم، بیست و سوم و بیست و هفتم را شب قدر دانستهاند، لیله القدر. ؛ ~ برات شب پانزدهم شعبان، شب قدر. ؛ ~ شعر مراسم شبانه که در آن تعدادی شاعر شعرهای خود را برای حاضران میخوانند.
(شَ بّ) [ ع. ] (اِ.) نوعی از زاج که بیشتر در یمن به دست آید؛ شب یمانی، زاج سفید.