شتا

(ش) (ص.) گرسنه.<br>

(ش) (ص.) گرسنه.

شتا. [ ش َ ] (ع ص، اِ) جای درشت .(از منتهی الارب ). موضع خشن . (از اقرب الموارد). ◄ صدر وادی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).

شتا. [ ش ِ ] (ع اِ) قحط. (اقرب الموارد). ◄ زمستان : تا به سال اندر سه ماه بود فصل ربیع نه مه دیگر صیف است و خریفست و شتاست . فرخی . برفروزآتش برزین که در این فصل شتا آذر برزین پیغمبر آزار بود. منوچهری . چو سرسام سردست قلب شتا را دوا به ْ ز قلب شتایی نیابی . خاقانی . چون زره دان این تن پر حیف را نه شتا را شاید و نه صیف را. مولوی . کوزه ها سازی ز برف اندر شتا کی کند چون آب بیند او وفا. مولوی . عمرگرانمایه در این صرف شد تا چه خورم صیف و چه پوشم شتا. سعدی . رجوع به شتاء شود.

شتا. [ ش ِ ] (اِ) ناشتا و ناهار. (از برهان ) (فرهنگ جهانگیری ). ناهار و ناشتا را گویند. (انجمن آرا) (آنندراج ) : لقمه ٔ نان خویشتن نخورد گر دو هفته همین شتا باشد. کمال اسماعیل .

زمستان گرسنه، ناهار (متضاد: صیف)