شتامة

شتامة. [ ش َ م َ ] (ع مص، اِمص ) زشت روی گردیدن . (منتهی الارب ) (تاج المصادر بیهقی ). ◄ زشت رویی همراه با تندخویی . (از ذیل اقرب الموارد).

شتامة. [ ش ُ م َ ] (ع ص ) زشت روی . (از ذیل اقرب الموارد).

شتامة. [ ش َت ْ تا م َ ] (ع ص ) مؤنث شتام . ◄ رجل شتامة؛ که بسیار دشنام دهد. (از ذیل اقرب الموارد). ◄ شیر که ترش روی و عابس باشد. (از اقرب الموارد).