شتیات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شتیات . [ ] (اِخ ) نام بطنی است از حمایده یکی از عشایر طفیله در منطقه ٔ کرک و منازل ایشان در دویخلة باشد. (از معجم قبایل العرب ج ٢ ص ٥٨١).
شتیات . [ ] (اِخ ) بطنی است از صعران و سامةالهلال، از بریة از قبیله ٔ مطیر که منازل ایشان، از مرز کویت تا خلیج فارس و از ناحیه ٔ مغرب تا نزدیک قصیم و دیار عجمان و از طرف جنوب تا دیار بنی خالد امتداد دارد. (از معجم قبایل العرب ج ٢ ص ٥٨١).