شتیم

شتیم . [ ش ُ ت َ ] (اِخ ) ابن خویلد فزاری . شاعر است . (منتهی الارب ).

شتیم . [ش ُ ت َ ] (اِخ ) ابن ثعلبة، بطنی است از صریم بن سعدبن ضبة از عدنانیة. (از معجم قبایل العرب ج ٢ ص ٥٨١).

شتیم . [ ش َ ] (ع ص ) مشتوم . (محیطالمحیط). دشنام یافته (مذکر و مؤنث در وی یکسان است ). (منتهی الارب ). ◄ مرد ناخوش روی . (منتهی الارب ). کریه الوجه .(اقرب الموارد) (محیطالمحیط). ◄ شیر خشمگین . (از اقرب الموارد). شیر غضبناک . (منتهی الارب ).