شت
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(شَ) [ هند. ] (اِ.) کلمه تعظیم است و نخستین بار در دساتیر به کار رفته (به جای حضرت) و به این معنی در نوشتههای قدیم فارسی نیامده (هرچند در هندی اصالت دارد).
(شَ تّ) [ ع. ] (اِمص.) پراکندگی.
(شُ) [ روس. ] (اِ.) ۱- ماهوت پاک کن. ۲- بُرُس، برس نقاشی.