شخس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شخس . [ ش َ ] (ع مص ) بی آرامی و بی آرام نمودن . (از منتهی الارب ). مضطرب شدن . (از اقرب الموارد). ◄ اختلاف کردن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ (از باب فتح ) واکردن خر دهان خود را وقت خمیازه . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).