شخن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شخن . [ ش َ خ َ ] (اِ) خراش . خلیدن و فرورفتن چیزی باشد. (برهان ). خراش . (نظام ). خراشیدن . (جهانگیری ) (سروری ). خراشیدگی . (رشیدی ) : تا ز بوی نسترن یابد دل مردم قرار تا ز زخم خاربن یابد تن مردم شخن . قطران .