شخ
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(شَ) (اِ.) ۱- سر کوه. ۲- استوار، محکم. ۳- زمین سخت و ناهموار.
(~.) (اِ.) ۱- شاخه. ۲- شاخ حیوانات.
(شُ) (اِ.) چرک.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(شَ) (اِ.) ۱- سر کوه. ۲- استوار، محکم. ۳- زمین سخت و ناهموار.
(~.) (اِ.) ۱- شاخه. ۲- شاخ حیوانات.
(شُ) (اِ.) چرک.