شدیق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شدیق . [ ش َ ] (ع اِ) هر دو کناره ٔ رود. (منتهی الارب ). ج، شُدُق . (از اقرب الموارد). هر دو کناره ٔ رود و کنار رودبار. (ناظم الاطباء).
شدیق . [ ش َ ](اِخ ) وادیی است در ارض طایف، ناحیه ای است از نواحی آن و شذیق نیز روایت شده است . (از معجم البلدان ).