شرعه

شرعة. [ ش ِ / ش ُ ع َ ] (ع اِ) راه پیداکرده ٔ خدای بر بندگان در بندگی و راه روشن و راست . و منه قوله تعالی « : لکل ة جعلنامنکم شرعةً و منهاجاً» (قرآن ٤٨/٥). (از منتهی الارب ). راه . شریعت . شریعه . راه دین . (مهذب الاسماء). راه مسلمانی . (دهار). نهادِ دین . (ترجمان علامه ٔ جرجانی ص ٦١). ◄ زه . وتر. ◄ زه کمان . (مهذب الاسماء). روده ٔ کمان . چلّه ٔ کمان . (غیاث اللغات ). ◄ رود که بزنند. (مهذب الاسماء). ◄ دام مرغ سنگخوار. ◄ مثل و مانندچیزی . (منتهی الارب ). یقال : هذه شرعة هذه ؛ این ماننداین است . (از ناظم الاطباء). ج، شِرَع . جج، شِراع .

شرعة. [ ش َ رَ ع َ ] (ع اِ) صفه ٔ مسقّف و پوشیده . ج، اشراع . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ کشتی . ◄ رواق و پیش طاق . (ناظم الاطباء).

شرعه . [ ش ِ ع َ ] (ع اِ) آبشخور. آبشخوار : شرعه ٔ ممالک او از شوائب کدورت صافی شد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٥). از شرعه ٔ لطفت و صحیفه ٔ کرمت به شربتی آب حیات و فصلی از باب نجات بهره مند شوم . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ١٨٨). شرعه ٔ شریعت ازغبار بدعت نگاهداشتی . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٣٩٨).