شسوع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شسوع . [ ش َ ] (ع ص ) دور و بعید. ج، شُسع. (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ).
شسوع . [ ش ُ ] (ع اِ)ج ِ شِسع. (دهار) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ج ِ شسع، به معنی دوال نعل . (آنندراج ). رجوع به شسع شود.
شسوع . [ ش ُ ] (ع مص ) مصدر به معنی شَسَع. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). ◄ بعید شدن منزل . (آنندراج ). دور شدن . (تاج المصادر بیهقی ). رجوع به شسع شود.