شعبان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شعبان . [ ش َ ] (اِخ ) ناصرالدین اشرف بن حسین بن ناصربن فلاون . یکی از پادشاهان ممالیک بحری (جلوس ٧٧٨ - ٧٦٤ هَ . ق .) وی در مقابل حملات عماره پادشاه قبرس به سفاین طرابلس شام و اسکندریه دفاع کرد. (فرهنگ فارسی معین ).
شعبان . [ ش َ ] (اِخ ) ابن محمدبن داود الاَّثاری قرشی عثمانی موصلی یا مصری، مکنی به ابوسعیدو ملقب به زین الدین متوفای سال ٨٢٨ هَ . ق . او راست : ١- کفایةالغلام فی اعراب الکلام . ٢- مسک الختام فی شعار الصلاة و السلام . ٣- مفتاج باب الفرج . ٤- شفاءالسقام فی نوادر الصلاة و السلام . ٥- بدیعیه . ٦- منظومه ٔ نزهةالکرام فی مدح طیبة و البیت الحرام . ٧- آثارالعشرة. ٨- المنهل العذب لورود اهل الحزب . (یادداشت مؤلف ).
شعبان . [ ش َ ] (اِخ ) ابن حسین قسطمونی . او راست : رساله ای فی معدل النهار و العمل بآلته . (یادداشت مؤلف ).