شعله افشاندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شعله افشاندن . [ ش ُ ل َ / ل ِاَ دَ ] (مص مرکب ) مشتعل کردن . افروختن . برافروختن .شعله ور ساختن . کنایه از سخت روشن کردن : زآتشین تیغی که خاکستر کند دیو سپید شعله درشیر سیاه سیستان افشانده اند. خاقانی . گویی از آتش شهاب فلک شعله در دیو کافر افشانده ست . خاقانی .