شغموم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شغموم . [ ش ُ ] (ع ص ) دراز نیکوصورت . گویند: رجل شغموم و امراءة شغموم و جمل شغموم و ناقة شغموم . ج، شغامیم . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). اشتر تمام خلق .ج، شغامیم . (مهذب الاسماء). و رجوع به شغمومة شود.