شفاعتگر

شفاعتگر. [ش َ ع َ گ َ ] (ص مرکب ) کسی که گناهکار را بیامرزاند. (آنندراج ). خواهشگر. میانجی . درخواهنده : بعد از آن در زیر دار آور مرا تا بخواهد یک شفاعتگر مرا. مولوی . پیمبر کسی را شفاعتگر است که در جاده ٔ شرع پیغمبر است . (بوستان ). کنی مصطفی را شفاعتگرم دهی ساغر از ساقی کوثرم . ملا عبداﷲ هاتفی (از آنندراج ). شفاعتگر میکشان مصطفاست که ته جرعه اش بهره ٔ انبیاست . میرزا محمد صادق (از آنندراج ).