شفروه ای

شفروه ای . [ ش َ ف َرْ وَ ] (اِخ ) شرف الدین شفروه یا شفروه ای . از شاعران اواخر قرن ششم هجری و از ستایشگران سلجوقیان بود. دیوان او حاوی ٨٠٠٠ بیت است . از آثار او رساله ای را یاد کرده اند که در مقابل «اطباق الذهب » زمخشری مشتمل بر پند و موعظه و شرح حالات اصناف خلایق نوشته است . (فرهنگ فارسی معین ). از اشعار اوست : ای جمالت راحت هر سوخته در هوایت مرغ جان پرسوخته رشک حسنت شاهدان خلد را بر کنار حوض کوثر سوخته آتش عشقت فتاده در جهان رخت درویش و توانگر سوخته آه سرپوشیده ٔ هر نیمشب آسمان را هفت چادر سوخته عشق چون عود است و دل مجمر ولیک عود آسوده ست و مجمر سوخته . (از آتشکده ٔ آذر چ علمی ص ١٨٢). و رجوع به فرهنگ سخنوران (ماده شرف شفروه ٔ اصفهانی ) و مآخذ مندرج در آن شود.