شفیع

مِنْ وَلِىٍّ وَ لا شَفِیْع منظور از «شفیع» از مادّه «شفاعة ـ شَفْع» در اینجا ناصر و یار و یاور است، و مى دانیم یار و یاور و ناصر تنها خدا است، و این که بعضى شفاعت را در اینجا به معناى آفرینش و تکمیل نفوس گرفته اند، در حقیقت به همین معنا باز مى گردد.(33)