شمایان

شمایان . [ ش ُ ] (ضمیر) ضمیر منفصل دوم شخص جمع. امروزه از ضمایر شخصی (ما) و (شما) را در تداول عامه با (ها) جمع بندند: ماها، شماها. ولی به حکم شواهد بدست آمده در زبان ادب قدیم (ما) و (شما) را جمع می بسته اند آن هم با (ان ) نه با (ها) به صورت مایان و شمایان : قوم را گفتم چونید شمایان به نبید همه گفتند صواب است صواب است صواب . فرخی . شمایان را از این اخبار تفصیلی دادم . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٥٧). لشکر را گفت فردا شمایان را مثال داده آید که سوی هرات بر چه جمله باید رفت . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٤٧). گفتا بزرگ غلطا که شمایان را افتاده است که اگر قدم شما از خراسان بجنبد هیچ جای بر زمین قرار نباشد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٥٨٢). شمایان را باید اینجا احتیاط کرد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٥٥٢). رجوع به شما شود.