شمس الضحی

شمس الضحی . [ ش َ سُض ْ ض ُ حا ] (ع اِ مرکب ) آفتاب چاشتگاه . آفتاب صبحگاهی که جهان را روشن سازد. آفتاب اوایل روز که نور پاشد : از بر اهل زمین و ز بر تخت پدر هست چو شمس الضحی هست چو بدرالظلم . منوچهری . بر جان من چو نور امام زمان بتافت لیل السراء بودم و شمس الضحی شدم . ناصرخسرو. نه عیسی صفت زین خرابات ظلمت در ایوان شمس الضحی می گریزم . خاقانی . بهر مزدوران که محروران بدند از ماندگی قرصه ٔ کافور کرد از قرصه ٔ شمس الضحی . خاقانی . هر کجا تاریکی آمد ناسزا از فروغ ما شود شمس الضحی . مولوی .

نام فارسی