شمسا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شمسا. [ ش َ ] (هزوارش، اِ) به لغت زند نور و روشنایی و پرتو آفتاب و ماه و چراغ و آتش و جز آن . (از برهان ) (ناظم الاطباء). ◄ بمعنی نور باشد که آن روشنایی معنوی است . (برهان ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شمسا. [ ش َ ] (هزوارش، اِ) به لغت زند نور و روشنایی و پرتو آفتاب و ماه و چراغ و آتش و جز آن . (از برهان ) (ناظم الاطباء). ◄ بمعنی نور باشد که آن روشنایی معنوی است . (برهان ).