شمظ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شمظ. [ ش َ ] (ع مص ) آمیختن سخن نرم را با سخن درشت . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ برانگیختن کسی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ نرم جنبانیدن . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ آمیختن . ◄ بازداشتن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).