شموخ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شموخ . [ ش َ ] (ع ص ) مفازة شموخ ؛ بیابان دور و دوراطراف . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
شموخ . [ ش ُ ] (ع مص ) شمخ است . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). بلند شدن کوه . (منتهی الارب ) (آنندراج ). بلند شدن . (ترجمان القرآن جرجانی ص ٦٢) (المصادر زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). رجوع به شمخ شود. ◄ تکبر کردن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). تکبر. (یادداشت مؤلف ).
شموخ . [ ش ُ ] (ع اِمص ) بلندی . ارتفاع . (یادداشت مؤلف ). تشامخ . (یادداشت مؤلف ).