شمید
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شمید. [ ش َ ] (مص مرخم، اِمص ) شمیدن . (ناظم الاطباء). رجوع به شمیدن شود. ◄ آشفتگی . سرگردان شدگی . شمیدگی . ◄ هراسیدگی . ◄ حیرانی . سرگشتگی . ◄ (ص ) مدهوش از عشق و از اندوه و اضطراب . (ناظم الاطباء). بمعنی بیهوش باشد. (برهان ) (آنندراج ) (از لغت فرس اسدی ) (از انجمن آرا). ◄ متنفر. رمیده . (ناظم الاطباء).