شمین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شمین . [ ش َ ] (ص نسبی ) (از: شم عربی + ین نسبت فارسی ) خوشبو. (یادداشت مؤلف ) : چرب و شیرین و شرابات شمین دادش و پس جامه ٔ ابریشمین . مولوی .
شمین . [ ش َ ] (اِخ ) دیهی است در دوفرسنگی مرو. (از لباب الانساب ).