شم

شم . [ش َ ] (اِ) خوف . ترس . بیم . ◄ دُم . ذنب . دنبال . ◄ فریب . مکر. حیله . نیرنگ . دغا. ◄ دوری . (ناظم الاطباء). نفرت و دوری . (فرهنگ جهانگیری ). ◄ مسافت . ◄ کاروانسرا. خانه ای که در آن از مسافران پذیرایی می کنند. (ناظم الاطباء). ◄ خانه ٔ زیرزمینی . (ناظم الاطباء) (یادداشت مؤلف ). ◄ جای باش ستور.(ناظم الاطباء). ◄ ناخن . (ناظم الاطباء) (از فرهنگ جهانگیری ) (فرهنگ فارسی معین ) : چون شاه بگیرد به کف اندر شمشیر از بیم بیفکند ز کفها شم شیر. عسجدی . ◄ (اِمص ) آشفته شدن . (فرهنگ فارسی معین ). آشفتگی . ◄ فرار. گریز. هزیمت . (از ناظم الاطباء). رمیده شدن . (فرهنگ فارسی معین ). رمیدگی . ◄ (ص ) شمیده . ترسیده . هراسیده . ◄ آشفته . سرگشته . پریشان . حیران و همیشه به طور ترکیب استعمال میشود. (ناظم الاطباء).

شم . [ ش َ ] (اِخ ) نام پادشاه کابل جد گرشاسب . (مزدیسنا و ادب پارسی ص ٤١٧) : ز شم زآن سپس اثرط آمد پدید و زین هر دو شاهی به اثرط رسید. اسدی (ایضاً).

شم . [ ش ُم م ] (ع ص، اِ) ج ِ اَشَم ّ و شَمّاء. (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). رجوع به اشم و شماء شود.