شهنشه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شهنشه . [ ش َ هََ ش َه ْ ] (اِ مرکب ) مخفف شاهانشاه . شاهنشاه . شهنشاه . شاه شاهان : از درگه شهنشه مسعود باسعادت زیبابپادشاهی دانا بشهریاری . منوچهری . دانی که من مقیمم بر درگه شهنشه تا بازگشت سلطان از لاله زار ساری . منوچهری . خاقانیا بعبرت ناپاکی فلک بر خاک آن شهنشه کشور گذشتنی است . خاقانی . مرا شهنشه وحدت ز داغگاه خرد به شیب و مقرعه دعوت همی کند که بیا. خاقانی . چو شیرین از شهنشه بی خبر بود در آن شاهی دلش زیر و زبر بود. نظامی . شهنشه که بازارگان را بخست در خیر بر شهر و لشکر ببست . سعدی . نه تدبیر محمود و رای نکوست که دشمن نداند شهنشه ز دوست . سعدی . شهنشه نیارست کردن حدیث ... سعدی . رجوع به مترادفات کلمه شود.