شهوت پرست
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شهوت پرست . [ ش َهَْ وَ پ َ رَ ] (نف مرکب ) هواپرست . (آنندراج ). ابن فرجه . (یادداشت مؤلف ). پیرو شهوات نفسانی : گنهکار و خودرای و شهوت پرست بغفلت شب و روز مخمور و مست . سعدی . مشو تابع نفس شهوت پرست که هر ساعتش قبله ای دیگر است . سعدی . چو مرد سماع است شهوت پرست به آواز خوش خفته خیزد نه مست . سعدی .