شواحط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شواحط. [ ش ُ ح ِ ] (اِخ ) علم مرتجلی است برای موضعی . کوه معروفی است در نزدیکی مدینه نزدیک سوارقیه . (از معجم البلدان ). کوهی است نزدیک سوارقیه میان مکه و مدینه . (منتهی الارب ). ◄ حصاری است در یمن . ◄ یوم شُواحِط؛ روزی است از روزهای عرب . (از منتهی الارب ) (از معجم البلدان ).
شواحط. [ ش َ ح ِ ] (ع ص، اِ) شَواحِطالاودیة؛ وادیهای دور از هم . (از اقرب الموارد).