شوذب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شوذب . [ ش َ ذَ ] (ع ص ) دراز نیکوخلق . (از اقرب الموارد). درازبالای نیکوخوی . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). دراز. (مهذب الاسماء). ◄ اسب درازخایه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
شوذب . [ ش َ ذَ ] (اِخ ) نام غلامی سیاه که به کربلاء با امام حسین (ع ) شهادت یافت . (یادداشت مؤلف ). ◄ ذوالشوذب ؛ لقب پادشاهی . (ناظم الاطباء).
شوذب . [ ش َ ذَ ] (اِخ ) ابومعاذ. تابعی است . (یادداشت مؤلف ). رجوع به ابومعاذ شوذب شود.