شور نشستن

شور نشستن . [ ن ِ ش َ ت َ ] (مص مرکب ) خاموش شدن فتنه : در جهان از نظر عدل تو بنشیند شور وز جهان هیبت شمشیر تو بنشاند شر. فرخی . ♦ شور فرونشستن ؛ خاموش شدن نایره ٔ آشوب . خوابیدن فتنه : شور جهان به حشمت خواجه فرونشست در هر دلی نشاط بیفزود و غم بکاست . فرخی .