شوربختی

شوربختی . [ ب َ ] (حامص مرکب ) بدبختی . (یادداشت مؤلف ). شوربخت بودن . تیره بختی . (فرهنگ فارسی معین ). نکبت . ادبار. نحس بودن بخت . بدبختی . مقابل پیروزی . مقابل مقبلی : ز گیتی مرا شوربختی است بهر پراکنده بر جای تریاک زهر. فردوسی . که پیروزی و شوربختی ازوست تن آسانی و رنج و سختی ازوست . فردوسی . یکی را دگر شوربختی بود نیاز و غم و درد و سختی بود. فردوسی . که من با سپاهی بسختی درم برنج و غم و شوربختی درم . فردوسی . سوی چشمه ٔ شوربختی شتابد کرا آز باشد دلیل و نهازش . ناصرخسرو. کسی که باده ٔ کین تو نوش خواهد کرد ز شوربختی دردی خورد هم از سر دن . سوزنی . چوابر از شوربختی شد نمکبار دل از شیرین شورانگیز بردار. نظامی . و آن شیفته دل ز شوربختی میکرد صبوریی بسختی . نظامی . میزد نفسی به شوربختی میزیست بصد هزار سختی . نظامی . سعدی قلم بسختی رفته ست و شوربختی پس هرچه پیشت آید گردن بنه قضا را. سعدی .