شوغاه

شوغاه . [ ش َ / شُو ] (اِ مرکب ) بمعنی شوغا است که جای خوابیدن چارپایان باشد در شب و اصل این لغت شبگاه بود و چون در کلام فارسی بای ابجد به واو و گاف فارسی به غین تبدیل می یابند شبگاه شوغاه شده . (برهان ) (از فرهنگ جهانگیری ). حظیره که اشتر را سازند. خفتنگاه گوسفند و جز آن . (یادداشت مؤلف ): الزرب ؛ شوغاه ساختن . الاکتناف ؛ گرد چیزی برآمدن و شوغاه ببافتن شتر را از شاخ درخت . (تاج المصادر بیهقی ). و رجوع به مترادفات کلمه شود.