شَطَط

لَقَدْ قُلْنآ إِذاً شَطَطاً «شَطَط» (بر وزن وسط) به معناى خارج شدن از حدّ اعتدال، و افراط در دورى است; لذا، به سخنانى که بسیار دور از حق است، «شطط» گفته مى شود. و اگر به حاشیه نهرهاى بزرگ «شط» مى گویند، به خاطر آن است که از آب فاصله زیاد دارد و دیوارهاى آن بلند است.(24)