شَقِىّ

فَمِنْهُمْ شَقِىٌّ وَ سَعِیْدٌ «شَقِىّ» از مادّه «شقاوت» به معناى فراهم بودن اسباب گرفتارى، مجازات و بلاست و «شَقِىّ» به کسى گفته مى شود که اسباب گرفتارى، بلا و مجازات براى خود فراهم مى سازد; و بعضى آن را به کسى که قبول نصیحت نمى کند تفسیر کرده اند و پیدا است که این دو معنا از هم جدا نیست.(37)