شکاع

شکاع . [ ش ُ ] (ع اِ) درختی است از خار ماورای عض و عضاه که بیخ آن در تابستان خشک نشود و آن باریک است و ضعیف، از این رو در عرب آدم ضعیف را به شکاع نسبت کنند و گویند: کأنه عود شکاعاً. رنگ برگ آن سبز و رنگ شاخه هایش برخی سرخ و برخی زرد است و به پارسی گزگاو گویند. (از تذکره ٔ صیدنه ٔ ابوریحان بیرونی ). گرم است به درجه ٔ اول و خشک به دویم، ملازه و آماس معده و قروح و خون از بر برآمدن را مفیداست . (نزهةالقلوب ). و رجوع به شکاعا و شکاعی شود.