شکافیدن

شکافیدن . [ ش ِ / ش َ دَ ] (مص ) به درازا بریدن و شق کردن . (ناظم الاطباء). شکافتن . بریدن به درازا : بفرمود تا پس درخت از درون شکافید و زو آدم آمد برون . اسدی . ◄ شکافته شدن . (یادداشت مؤلف ) : شکافیده کوه وزمین بردرید بدان گونه پیکار کین کس ندید. فردوسی . به شادی همی در کف رودزن شکافه شکافیده شد از شکن . اسدی . ورجوع به شکافتن شود.