شکرآمیز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شکرآمیز. [ ش َ ک َ / ش َک ْ ک َ ] (ن مف مرکب ) آمیخته به شکر. (آنندراج ). شکرآمیخته . شکرآلود. کنایه از سخت شیرین : بر تلخ عیشی من اگر خنده آیدت شاید که خنده ٔ شکرآمیز می کنی . سعدی . برآمیزی و بگریزی و بنمایی و برْبایی فغان از قهر لطف اندوز و زهرشکّرآمیزت . سعدی . و رجوع به شکرآمیخته و شکرآلود شود.